پيامبر اکرم (ص) می فرمايد: «نَضَّرَاللهُ عَبْدًا سَمِعَ مَقالَتِی فَوَعاها وَ بَلَّغَها مَن لَمْ يَسْمَعْها؛ فَرُبَّ حامِلِ فِقْهٍ غَيْرِ فَقِيهٍ، وَ رُبَّ حامِلِ فِقْهٍ اِلی مَنْ هُوَ اَفْقَهُ مِنْهُ:
خدای خرّم سازد چهرة آن بنده ای كه سخن مرا بشنود و آن را به کسانی که از من نشنيده اند برساند؛ زيرا بسا مردمی که حامل يک سخن عميق اند، ولی خودشان عميق نيستند (آن را نمی فهمند)؛ و بسا کسی جملة عميقی را برای عميق تر از خودش نقل می کند. (سفينة-1/392)
ای دوست شکر بهتر يا آن که شکرسازد؟. خوبی قمر بهتر يا آن که قمر سازد؟.
ای عقل تو به باشی دردانش و در بينش؟ يا آن که به هر لحظه صدعقل ونظرسازد؟.
بگذار قمرها را، بگذار شکرها را او چيز دگر داند، او چيز دگر سازد.
من چه گويم که جهان نيست بجز پرتو عشق ذوالجلالی که بر دهر و زمان حاکم اوست.
روزی ار رخ بنمايد ز نهانخــانه ی خويش فاش گردد، که پيــدا و نهان حاکم اوست.
ذرّه ای نيست به عالم که درآن عشقی نيست بارک الله که کران تابه کران حاکم اوست.